زمینه و هدف: اندازه گیری میزان چربیهای پلاسمای خون جزء مهمی از طب پیشگیری را تشکیل می دهد. تست تشخیصی موجود جهت تخمین عوارض عروقی ناشی از هیپرلیپیدمی، اندازه گیری LDL-C پلاسما از طریق فرمول فریدوالد می باشد که روشی وقت گیر و دشوار است. هدف از این مطالعه، بررسی ارزش استفاده از اندازه گیری Non-HDL-C در غربالگری افراد هیپرلیپیدمیک می باشد.مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، هزارنفر از مراجعه کنندگان (30-65 سال که 64% مرد و 36% زن و حدود 60% افراد در محدوده سنی 60-40 سال بودند) که در طی 6 ماه آخر سال 82، به صورت اتفاقی به دو آزمایشگاه شهر زاهدان مراجعه کرده بودند، را بر اساس مقدار تری گلیسیرید پلاسما به 5 گروه تقسیم کرده، مقادیر HDL-C (با استفاده از فرمول فریدوالد) و Non-HDL-C محاسبه گردید. همچنین همبستگی بین HDL-C با سطح کلسترول پلاسما و Non-HDL-C با سطح کلسترول پلاسما در هر گروه محاسبه شد.یافته ها: نتایج نشان داد که هر چه مقدار تری گلیسیرید افزایش یابد از همبستگی بین LDL-C و سطح کلسترول پلاسما کاسته می شود اما در مورد Non-HDL-C، در تمامی مقادیر تری گلیسیرید، همبستگی بین این شاخص و سطح کلسترول پلاسما ثابت و بالاست. ضمنا اختلاف بین ضرایب همبستگی LDL و Non-HDL-C در تری گلیسیرید کمتر از 400 میلی گرم در دسی لیتر بی معنا و در گروههای با تری گلیسیرید بیشتر از 400 میلی گرم در دسی لیتر معنی دار بود.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که می توان از Non-HDL-C به جای LDL-C (با هر میزان تری گلیسیرید) برای غربالگری هیپرلیپیدمی استفاده کرد که نیاز به اندازه گیری تری گلیسیرید و در نتیجه ناشتا بودن را از بین می برد. البته لازم به ذکر است در صورت نیاز به درمان، جهت انتخاب داروی مناسب، باید تری گلیسیرید را اندازه گیری نمود.

با توجه به اهمیت کنترل فشار خون، قند ناشتای پلاسما (FPS) و کلسترول-لیپوپروتیین کم چگالی (LDL-C) در کاهش عوارض واسکولار در بیماران دیابتی، در این مطالعه به بررسی روند تغییرات درصد افراد بالغ با دیابت شناخته شده که سطوح بالاتر از میزان مطلوب برای این عوامل خطر داشتند پرداختیم. مواد و روش ها از داده های سه دوره ی مطالعه ی پایش عوامل خطر بیماری های غیرواگیر (SuRFNCD) در سال های 1386، 1390 و 1395 استفاده شد. شرکت کنندگان 4493 نفر از افراد 65-25 ساله بودند که تشخیص قبلی بیماری دیابت را اعلام کرده بودند. روند تغییرات طولی متغیرهای مورد بررسی با رگرسیون لجستیک برآورد شد. یافته ها طی 1386 تا 1395، روند کاهشی معنی دار در درصد افراد با فشار خون بالا از 48/2 درصد به 40/4 درصد (47/3 درصد به 37/4 درصد در مردان و 53/0 درصد به 41/5 درصد در زنان) و کلسترول-لیپوپروتیین کم چگالی بالا از 75/4 درصد به 46/7 درصد (73/2 درصد به 45/7 درصد در مردان و 77/4 درصد به 48/3 درصد در زنان) در بالغین دیابتی دیده شد. روند قند ناشتای پلاسمای بالا تنها در میان زنان بطور معنادار کاهشی بوده است (51/8 درصد به 45/3 درصد). نتیجه گیری علی رغم بهبود قابل توجه در عوامل خطر قلبی عروقی در طی یک دهه گذشته، درصد افراد بالغ دیابتی با سطوح بالاتر از میزان مطلوب برای عوامل خطر قلبی عروقی فاصله زیادی با حد دلخواه دارد و بهبود بیش تر در سطوح این عوامل خطر منجر به کاهش عوارض عروقی در آینده خواهد شد.

زمینه و هدف: خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر (CHD)، متناسب با افزایش غلظت لیپوپروتئین LDL-C است. با توجه به گستردگی استفاده از معادله فریدوالد در تخمین میزان LDL-C در اغلب آزمایشگاه های کشور، این مطالعه به منظور کاربرد معادله اصلی و تصحیح شده فریدوالد در تعیین سطح سرمی LDL-C در مقایسه با روش اندازه گیری مستقیم انجام شد.روش بررسی: این مطالعه توصیفی روی 598 نفر (226 مرد و 372 زن) از مراجعین به آزمایشگاه بیمارستان امام علی (ع) شهرستان اندیمشک برای ارزیابی صحت سلامت در سال 1388 انجام شد. از شرکت کنندگان در مطالعه 8 میلی لیتر نمونه خون ناشتا اخذ شد. کلسترول تام (میلی گرم در دسی لیتر)، تری گلیسرید (میلی گرم در دسی لیتر)، HDL-C (میلی گرم در دسی لیتر) و LDL-C (میلی گرم در دسی لیتر) سرم با استفاده از کیت های شرکت پارس آزمون اندازه گیری شدند. برای تخمین میزان LDL-C از معادله فریدوالد (Friedwald) با مقدار K معادل 3، 3.5 و 5 استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS-18 و آزمون های ANOVA و Pearson correlation coefficient تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: از مجموع 598 نمونه سرم جمع آوری شده؛ 37.8درصد به مردان و 62.2درصد به زنان اختصاص داشت. میانگین سنی افراد مورد مطالعه 10.77±38.08 سال بود. کمترین محدوده سنی 21 سال و بیشترین محدوده سنی 77 سال بود. میانگین و انحراف معیار تری گلیسرید با مقادیر مساوی و یا کمتر از 150، 300-201 و 400-301 میلی گرم دردسی لیتر در معادله فریدوالد با احتساب K مساوی 5 به ترتیب 8.79±13.01-، 13.17±17.11- و 18.54±18.63- و با احتساب K مساوی 3 به ترتیب 12.04±0.39-، 18.55±0.078- و 25.55±0.04 تعیین شد. همچنین با احتساب K مساوی 3 برای تری گلیسرید 200-151 میلی گرم دردسی لیتر 10.54±9.72- و با احتساب K مساوی 3.5 برابر 13.70±0.82 تعیین شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که نتایج حاصل از مقایسه روش مستقیم اندازه گیری و محاسبه شده LDL-C از طریق معادله فریدوالد در محدوده های تری گلیسرید مساوی و یا کمتر از 150، 200-151، 300-201 و 400-301 میلی گرم دردسی لیتر، دارای ضریب همبستگی پیرسون به ترتیب 0.982، 0.991، 0.991 و 0.975 تعیین شد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از روش اندازه گیری مستقیم LDL-C به معادله فریدوالد برتری دارد. چنانچه استفاده از روش اندازه گیری مستقیم LDL-C مقدور نباشد؛ استفاده از معادله تصحیح شده فریدوالد K) مساوی 3) توصیه می گردد.

مقدمه: ذرات LDL از لحاظ اندازه، دانسیته و ترکیب اجزا تشکیل دهنده خود ناهمگون هستند. چنانکه فرم غالب LDL در فرد از نوع کوچک و چگال (d-LDL) باشد، فنوتیپ شخص از لحاظ LDL از نوع فنوتیپ B خواهد بود. مطالعات انجام شده حاکی از آن است که d-LDL با افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی همراه است. این تحقیق به منظور شناخت پارامتر های موثر دیگری که احیانا می توانند در بیماران دیابتی در بروز بیماریهای قلبی عروقی موثر باشد، انجام گرفته است. روش کار: در این مطالعه تحلیلی، اندازه LDL در 81 نفر بیمار دیابتی نوع II و 81 فرد سالم محدوده سنی 50 تا 70 سال به روش پلی اکریل امیدژل الکتروفورز (PAGE) تعیین شد. BMIداوطلبین پس از اندازه گیری قد و وزن آنها محاسبه شد. جهت تعیین غلظت تری گلیسرید و HDL-C از کیتهای آنزیمی استفاده گردید و نتایج با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و P<0.05 معنی دار تلقی شد. نتایج: بر اساس نتایج حاصل 59% از بیماران دیابتی و 27% از افراد کنترل دارای فنوتیپ B بودند. اندازه LDL در بیماران دیابتی بطور معنی داری کمتر از گروه کنترل بود (P<0.05). غلظت تری گلیسرید در دیابتی ها بطور معنی داری بیشتر از گروه کنترل (P<0.01) و میزان HDL-C کمتر از گروه کنترل (P<0.001) بود. اندازه LDL همبستگی معکوس و معنی داری با غلظت تری گلیسرید و همبستگی مستقیم و معنی داری با غلظت HDL-C نشان داد. نتیجه گیری: در این مطالعه فراوانی فنوتیپ B در بیماران دیابتی 2 برابر افراد سالم بود که این می تواند افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی را در این بیماران توجیه کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: برخی از عوامل خطرزای قلبی – عروقی که شناخته شده اند شامل: دیس لیپیدمی، دیابت قندی، فشار خون بالا، مصرف سیگار، مقاومت به انسولین، چاقی شکمی، التهاب و افزایش انعقاد پذیری می باشد. در بسیاری از مطالعات گذشته، از آپولیپوپروتئین (apo B)B به عنوان بهترین نشانگر وضعیت لیپیدی نام برده شده است. همچنین ثابت شده که LDL-C، لیپوپروتئین عمده در ایجاد آترواسکلروز می باشد اما مقایسه بین apoB و LDL-C در پیش بینی حوادث قلبی – عروقی به ندرت صورت گرفته است. سندرم متابولیک بر اساس وجود سه تا یا بیشتر از معیارهای چاقی شکمی، تری گلیسرید بالا، HDL پایین، فشار خون بالا و قند خون ناشتای بالا مشخص می شود. به علت شیوع بالای سندرم متابولیک در ایران و شیوع بالای دیس لیپیدمی در افراد دارای این سندرم، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط آپولیپوپروتئین B و LDL-C با سایر عوامل خطرزای قلبی و عروقی در بیماران سندرم متابولیک انجام شده است.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال 1383 در بیماران مبتلا به سندرم متابولیک مراجعه کننده به درمانگاه های غدد و قلب بیمارستان امام رضا (ع) انجام شد. تعداد 66 بیمار بالغ بالای 20 سال انجام شدند. متغیرهای فشار خون، اندازه دور کمر، نمایه توده بدنی، مقدار تری گلیسرید، کلسترول، قند خون ناشتا، HDL -C، LDL-C، apoB مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران بر حسب سطح LDL بالا یا طبیعی و همچنین سطح apoB بالا یا طبیعی به چهار گروه تقسیم شدند. سپس مقایسه میانگین متغیرهای مذکور در گروه های مختلف و همچنین میزان ارتباط apoB و LDL-C با سایر متغیرها از طریق آزمون آماری تی و SPSS انجام شد.نتایج: از 66 بیمار مورد مطالعه، 11 مرد و 55 زن، بین سنین 21 تا 71 سال با میانگین سنی 13.43±46.5 بودند. 15% از بیماران، LDL طبیعی ولی apoB بالا داشتند. مقایسه عوامل خطرزای قلبی – عروقی بین این گروه با گروهی که دارای LDL بالا و apoB طبیعی بودند، به جز در مورد کلسترول که میانگین آن در گروه دوم بالاتر بود، در سایر موارد اختلاف معنی داری نداشت. ارتباط apoB با متغیرهای کلسترول، TG، HDL، LDL، FBS معنی دار بود (P<0.0001 در مورد کلسترول و P<0.05 در مورد بقیه) در حالی که LDL-C تنها با کلسترول و اندازه دور کمر رابطه معنی دار داشت P<0.0001) در مورد کلسترول و P<0.05 در مورد دور کمر).نتیجه گیری: هر چند که مقایسه بین گروهی که فقط apoB بالا داشتند و گروهی که فقط LDL-C بالا داشتند اختلاف معنی دار قابل توجهی نشان نداد، اما چون apoB نسبت به LDL-C با طیف وسیع تری از عوامل خطرزای قلبی – عروقی ارتباط داشت، نتیجه گرفته شد که مقدار apoB پیش بینی کننده بهتری برای حوادث قلبی – عروقی است. بیمارانی که وضعیت لیپیدی استاندارد طبیعی ولی apoB بالا دارند از درمان پایین آورنده لیپید سود می برند. در نتیجه، اندازه گیری apoB، حداقل در بیماران سندرم متابولیک علاوه بر آزمایشات لیپیدی معمول توصیه می شود.